O! nie rozpaczaj tak, dziecię,

Że nie masz ojca i matki!

Pan Jezus chodzi po świecie

I zrywa na łąkach kwiatki.



Chodzi od wioski do wioski

I z kwiatów wianeczki zwija.

Szczęśliwym uśmiech ojcowski

Do chaty rzuca - i mija.



Lecz gdy sierotę napotka

W chacie zwalonej od gromu,

Natenczas zjawia się słodka

Twarz Jego na progach domu.



I boskie wyciąga dłonie,

Aby przytulić sierotę,

Niesie jej blaski i wonie,

Kwiatki niebieskie i złote.



A każdy kwiatek niebieski,

Którymi Pan Jezus obdarzy,

Osusza sieroce łezki

Wejrzeniem matczynej twarzy.



I w sercu nabrzmiałym łzami

Wciąż pączki wypuszcza świeże

Jasnymi niebios barwami

Duszę sieroty ubierze.



A każdy kwiatuszek złoty

W przewodnią gwiazdę się zmienia

I lśni nad czołem sieroty

Iskrą czystego natchnienia.



Choć pójdzie drogą boleści,

Choć nie zna rodzinnej strzechy,

w swych piersiach dziedzictwo mieści

Pełne niebiańskiej pociechy.



Więc nie rozpaczaj tak, dziecię,

Że nie masz ojca i matki!

Pan Jezus chodzi po świecie

I zrywa na łąkach kwiatki.


Na dworze wicher i słota,

Tak smutno, mroczno i chmurno -

Po szybach deszczyk przygrywa,

A wicher śpiewa nokturno.



Tańcują pożółkłe liście,

Tańcują para za parą -

Ja siedzę smutny w kąciku

I w przestrzeń spoglądam szarą.



Czegoś mi tęskno i straszno,

Patrzę bezmyślnie przed siebie,

A coraz ciemniej mi w duszy

I coraz ciemniej na niebie.



Czy tylko wicher tak jęczy,

Kręcąc się z deszczem dokoła?

Czy tam nikt więcej nie płacze?

Nikt więcej na mnie nie woła?



Bo słyszę jakieś wzdychania

I jakieś głosy mi znane,

Które brzmią strasznie, ponuro,

Wstępując w serce stroskane:



I jakieś blade postacie

Do moich okien się tłoczą -

Patrzą się na mnie szyderczo,

Śmieją się ze mnie i droczą...



I nie pytając: czy wolno,

Wchodzą do mego mieszkania,

A każda z drwiącym uśmiechem

Przede mną nisko się kłania -



I ciągną w długim szeregu,

Szeleszcząc jak suche liście,

I tańczą para za parą

Przy dzikim wichru poświście.



"Chodź z nami! - wołają na mnie -

Wszakżeż ty do nas należysz?

Minioną przeszłością żyjesz!

I jeszcze kochasz, i wierzysz?



Ty się nas przecież nie wyprzesz,

Jak się ci wszyscy wyparli,

Co myślą, że żyją jeszcze,

Choć dawno duchem pomarli.



Chodź do nas! dalej do koła!

Z nami zabawisz się pięknie

I będziesz tańczyć, i śpiewać,

Póki ci serce nie pęknie!



Lepiej niech pęka od razu,

W krwawej przeszłości uścisku,

Niż ma zastygać powoli

Na brudnym ludzi śmiecisku!



Masz zostać przez nich zdeptanym

Lub stać się z nimi zaprzańcem,

Wolisz pójść w ciemność za nami,

Bawić się śpiewem i tańcem!"



Tak mnie wołają i kuszą

Coraz to śmielej, natrętniej -

I otaczają mnie kołem...

A w oczach coraz mi mętniej -



I czuję, że mnie unoszą -

Brzmi strasznie wichru muzyka,

Świat się pode mną zapada...

Wtem nagle wszystko mi znika -



I pusto w moim pokoju -

Na świecie mroczno i chmurno,

Po szybach deszczyk przygrywa,

A wicher śpiewa nokturno.