Spadł z drzewa topoli pączek

I płynie z potoku pianą,

Na nim sieć osnuł pajączek,

Czyha na muszkę schwytaną.



Próżno się z więzów wyrywa

I targa sprężyste nici;

Gdy się wysunie wpółżywa,

Pająk w objęcia ją chwyci.



Z wolna ją dusi i gnębi,

Zanim śmiertelny cios zada,

A pączek płynie ku głębi,

Gdzie nurt potoku w dół spada.



I wkrótce po muszki klęsce,

Gdy się już więcej nie broni,

Z ofiarą razem zwycięzcę

Wir wodny pogrążył w toni.



30 grudzień 1888


Najpiękniejszych moich piosnek

Nauczyła mnie dzieweczka,

Mistrzem bowiem były dla mnie

Harmonijne jej usteczka.



Te usteczka brzmiały zawsze

Jakąś piosnką świeżą, nową,

Każdy uśmiech był melodią,

Śpiewem było każde słowo.



Wszystko o czym serce śniło,

Wszystko, o czym nawet nie śni,

Odbijało się w jej oczach

I płynęło w słodkiej pieśni.



Więc mnie zawsze przy jej boku,

Wpatrzonego w jej oblicze,

Kołysały śpiewne mary,

Czarodziejskich brzmień słodycze.



Czegom uchem nie dosłyszał,

Tom z usteczek koralowych

Sam ustami swemi chwytał.