Póki w narodzie myśl swobody żyje,

Wola i godność, i męstwo człowiecze,

Póki sam w ręce nie odda się czyje

I praw się swoich do życia nie zrzecze,



To ani łańcuch, co mu ściska szyję,

Ani utkwione w jego piersiach miecze,

Ani go przemoc żadna nie zabije - 

I w noc dziejowej hańby nie zawecze.



Zginąć on może z własnej tylko ręki:

Gdy nim owładnie rozpacz senna, głucha,

Co mu spoczynek wskaże w grobie miękki - 



I to zwątpienie, co szepcze do ucha:

Że jednym tylko lekarstwem na męki

Jest dobrowolne samobójstwo ducha.


Na pamiątkę, żem chwil kilka

Żył w czarownych marzeń kole,

Że z nich jedna, jedna chwilka -

Zostawiła wspomnień pole, 

Na pamiątkę cóż zostanie?



Na pamiątkę, żem przez ciernie

Drogi życia przeszedł wiernie

I bez skargi, jak przez róże,

Że nie zgięły mego czoła

Żadne wichry, żadne burze, 

Na pamiątkę cóż zostanie?



Na pamiątkę natchnień rzewnych,

Com piastował w swojej duszy,

I tych kilku dźwięk6w śpiewnych,

Co wiatr uniósł i przygłuszy,

Na pamiątkę łez ukrytych,

Ideałów niezdobytych. 

Na pamiątkę cóż zostanie?