Na pamiątkę, żem chwil kilka

Żył w czarownych marzeń kole,

Że z nich jedna, jedna chwilka -

Zostawiła wspomnień pole, 

Na pamiątkę cóż zostanie?



Na pamiątkę, żem przez ciernie

Drogi życia przeszedł wiernie

I bez skargi, jak przez róże,

Że nie zgięły mego czoła

Żadne wichry, żadne burze, 

Na pamiątkę cóż zostanie?



Na pamiątkę natchnień rzewnych,

Com piastował w swojej duszy,

I tych kilku dźwięk6w śpiewnych,

Co wiatr uniósł i przygłuszy,

Na pamiątkę łez ukrytych,

Ideałów niezdobytych. 

Na pamiątkę cóż zostanie?


Wysoko na skały zrębie

Limba iglastą koronę

Nad ciemne zwiesiła głębie,

Gdzie lecą wody spienione.



Samotna rośnie na skale,

Prawie ostatnia już z rodu,

I nie dba, że wrzące fale

Skałę podmyły od spodu.



Z godności pełną żałobą

Chyli się ponad urwisko

I widzi w dole pod sobą

Tłum świerków rosnących nisko.



Te łatwo wschodzące karły,

W ściśniętym krocząc szeregu,

Z dawnych ją siedzib wyparły

Do krain wiecznego śniegu.