Miłość jak słońce: ogrzewa świat cały

I swoim blaskiem ożywia różanym,

W głębiach przepaści, w rozpadlinach skały

Dozwala kwiatom rozkwitnąć wionianym

I wyprowadza z martwych głazów łona

Coraz to nowe na przyszłość nasiona.



Miłość jak słońce: barwy uroczemi

Wszystko dokoła  cudownie powleka;

Żywe piękności wydobywa z ziemi,

Z serca natury i z serca człowieka

I szary, mglisty widnokrąg istnienia

W przędzę z purpury i złota zamienia.



Miłość jak słońce: wywołuje burze,

Które grom niosą w ciemnościach spowity,

I tęczę pieśni wiesza na łez chmurze,

Gdy rozpłakana wzlatuje w błękity,

I znów z obłoków wyziera pogodnie,

Gdy burza we łzach zgasi swe pochodnie,



Miłość jak słońce: choć zajdzie w pomroce,

Jeszcze z blaskami srebrnego miesiąca

Powraca smutne rozpromieniać noce

I przez ciemność przedziera się drżąca,

Pełna tęsknoty cichej i żałoby,

By wieńczyć śpiące ruiny i groby.


Najpiękniejszych moich piosnek

Nauczyła mnie dzieweczka,

Mistrzem bowiem były dla mnie

Harmonijne jej usteczka.



Te usteczka brzmiały zawsze

Jakąś piosnką świeżą, nową,

Każdy uśmiech był melodią,

Śpiewem było każde słowo.



Wszystko o czym serce śniło,

Wszystko, o czym nawet nie śni,

Odbijało się w jej oczach

I płynęło w słodkiej pieśni.



Więc mnie zawsze przy jej boku,

Wpatrzonego w jej oblicze,

Kołysały śpiewne mary,

Czarodziejskich brzmień słodycze.



Czegom uchem nie dosłyszał,

Tom z usteczek koralowych

Sam ustami swemi chwytał.