Siedziała w ogrodzie w pół świetle, w pół cieniu, 

Przy blasku wschodzącej jutrzenki,

Wśród ciszy porannej oddana marzeniu, 

Słuchając słowika piosenki



Marzyła o szczęściu, miłości - tak trocha, 

Bo o czymże możnaby innym?

Wszak każda dziewczyna, choć jeszcze nie kocha 

Marzeniem się bawi niewinnym.



Tęsknota, niepokój i dziwne żądania 

Nieznanych a słodkich upojeń

Budziły w jej sercu odblaskiem świtania 

Girlandy tęczowych urojeń.



I piła skwapliwie te wonie, te fale 

Powietrza, co pierś jej wznosiły,

I mocniej błyszczały jej ustek korale 

I żywiej się oczy paliły.



Patrzyła na kwiaty, co jasne z uśmiechem 

Skłaniały kielichy miłośnie

I dzieląc się wonnym rozkoszy oddechem, 

Szeptały o szczęściu i wiośnie.



Widziała konwalię dziewiczą, jak drżała 

Łzy lejąc z drobnego kielicha

W objęciach wietrzyka, a choć tak nieśmiała, 

Jednakże coś pragnie i wzdycha.



A dalej narcyzy, tak piękne, urocze... 

Że muszą samotne pozostać -

Więc główki zwiesiły nad wody przeźrocze, 

Ścigając odbitą w niej postać.



Tam znowu fiołki kryjące się w trawie... 

Tak dobrze tej cichej rodzinie!

Nie myśli o próżnej wielkości i sławie,



Lecz żyje dla siebie jedynie.



Tak marząc o kwiatach i tonąc w marzeniach 

Oparła na ręku głowę,

I chmurki śledziła w słonecznych promieniach 

To srebrne, to wszystko różowe.



Wtem widzi zdziwiona, że z słońca promieni, 

W jej oczach gmach staje złocisty,

Z kopułą szafirów, z ścianami z zieleni, 

A cały jak kryształ przejrzysty.



Kolumny - to palmy, splecione w arkady 

Przez liany i bluszcze wiszące,

Schodami - srebrzyste ściekają kaskady, 

Posadzką - mozaiki lśniące.



I widzi strwożona, jak kwiatów kielichy 

Ludzkimi ją mierzą oczami,

I widzi rój sylfów skrzydlaty i cichy, 

Jak igra w powietrzu z tęczami.



A jeden z narcyzów rosami wilgotny 

W pięknego młodzieńca się zmienia,

Lecz skrzydeł nie dostał i usiadł samotny 

Nad brzegiem srebrnego strumienia.



I widzi wzruszona, jak wiatrom się skarży: 

Że nie ma na świecie nikogo...

I słyszy westchnienia i w myślach się waży, 

A tak jej smutno i błogo.



Nad litość nic nie ma na ziemi świętszego 

Więc litość skłoniła dziewczynę,

Że wstała powoli i podeszła do niego 

Zapytać o smutku przyczynę.



Słyszała, jak przez sen wyrazy namiętne, 

Co śpiewnym pieściły ją echem,

I oczy widziała tak piękne, a smętne, 

Że odejść byłoby, ach! grzecham.



Słyszała, jak mówił: "Ty jesteś wybraną 

By nowe ukazać mi życie,

I duszę na wieczną tęsknotę skazaną 

W niebiańskim pogrążyć zachwycie.



Ty jedna, ach możesz, na ziemi, ty jedna! 

Odnaleźć mi nieba podwoje,

Twa miłość nam władzę cudowną wyjedna, 

I skrzydła dostaniem oboje."



To wszystko słyszała, jak w sennym marzeniu, 

Uciec i zostaćby chciała,

Aż wreszcie uległa słodkiemu wzruszeniu 

I rękę nieśmiało podała.



Podała i nagle spostrzegła z podziwem, 

Że lecą oboje dłoń w dłoni,

Złączeni swych skrzydeł tęczowym ogniwem 

W obłoku jasności woni.



A wszystko się przed nią roztapia w blask słońca 

Pierś sama oddycha rozkoszą,

Kraina cudowna, bez końca, bez końca, 

A skrzydła ją w górę unoszą...



I płyną wciąż razem w błękitne etery 

Po szlakach przestrzeni gwiaździstych,

A pieśni nadziemskie śpiewają im sfery 

O ducha pragnieniach wieczystych.



Więc czuję, że serce wyrywa się z łona, 

Że nadmiar uczucia pierś tłoczy,

Wśród jasnych błękitów, gwiazd złotych stęskniona 

Na niego podniosła swe oczy.



I wzrokiem spoczęła w młodzieńca spojrzeniu, 

Co serca płynęło falami.

I w sennej ekstazy bezbrzeżny pragnieniu 

Ust jego dotknęła ustami.



Wtem wszystko przepada... i widzi o dziwy, 

Świat jasnych urojeń zniknony!

I siebie zmienioną w krzak brzydkiej pokrzywy, 

A młodzian stał w oset zmieniony.



W rozpaczy i wstydzie chce płakać... Nie zdoła, 

Co będzie nieszczęsna robiła?

Wtem słyszy z radością, że matka ją woła, 

I nagle się ze snu zbudziła.



I poszła zapytać do matki, co znaczy 

Sen dziwny o takiej przygodzie?

A matka z uśmiechem swej córce tłumaczy, 

Że marzyć nie trzeba w ogrodzie.


Na dworze wicher i słota,

Tak smutno, mroczno i chmurno -

Po szybach deszczyk przygrywa,

A wicher śpiewa nokturno.



Tańcują pożółkłe liście,

Tańcują para za parą -

Ja siedzę smutny w kąciku

I w przestrzeń spoglądam szarą.



Czegoś mi tęskno i straszno,

Patrzę bezmyślnie przed siebie,

A coraz ciemniej mi w duszy

I coraz ciemniej na niebie.



Czy tylko wicher tak jęczy,

Kręcąc się z deszczem dokoła?

Czy tam nikt więcej nie płacze?

Nikt więcej na mnie nie woła?



Bo słyszę jakieś wzdychania

I jakieś głosy mi znane,

Które brzmią strasznie, ponuro,

Wstępując w serce stroskane:



I jakieś blade postacie

Do moich okien się tłoczą -

Patrzą się na mnie szyderczo,

Śmieją się ze mnie i droczą...



I nie pytając: czy wolno,

Wchodzą do mego mieszkania,

A każda z drwiącym uśmiechem

Przede mną nisko się kłania -



I ciągną w długim szeregu,

Szeleszcząc jak suche liście,

I tańczą para za parą

Przy dzikim wichru poświście.



"Chodź z nami! - wołają na mnie -

Wszakżeż ty do nas należysz?

Minioną przeszłością żyjesz!

I jeszcze kochasz, i wierzysz?



Ty się nas przecież nie wyprzesz,

Jak się ci wszyscy wyparli,

Co myślą, że żyją jeszcze,

Choć dawno duchem pomarli.



Chodź do nas! dalej do koła!

Z nami zabawisz się pięknie

I będziesz tańczyć, i śpiewać,

Póki ci serce nie pęknie!



Lepiej niech pęka od razu,

W krwawej przeszłości uścisku,

Niż ma zastygać powoli

Na brudnym ludzi śmiecisku!



Masz zostać przez nich zdeptanym

Lub stać się z nimi zaprzańcem,

Wolisz pójść w ciemność za nami,

Bawić się śpiewem i tańcem!"



Tak mnie wołają i kuszą

Coraz to śmielej, natrętniej -

I otaczają mnie kołem...

A w oczach coraz mi mętniej -



I czuję, że mnie unoszą -

Brzmi strasznie wichru muzyka,

Świat się pode mną zapada...

Wtem nagle wszystko mi znika -



I pusto w moim pokoju -

Na świecie mroczno i chmurno,

Po szybach deszczyk przygrywa,

A wicher śpiewa nokturno.