Wysoko na skały zrębie

Limba iglastą koronę

Nad ciemne zwiesiła głębie,

Gdzie lecą wody spienione.



Samotna rośnie na skale,

Prawie ostatnia już z rodu,

I nie dba, że wrzące fale

Skałę podmyły od spodu.



Z godności pełną żałobą

Chyli się ponad urwisko

I widzi w dole pod sobą

Tłum świerków rosnących nisko.



Te łatwo wschodzące karły,

W ściśniętym krocząc szeregu,

Z dawnych ją siedzib wyparły

Do krain wiecznego śniegu.


O! nie rozpaczaj tak, dziecię,

Że nie masz ojca i matki!

Pan Jezus chodzi po świecie

I zrywa na łąkach kwiatki.



Chodzi od wioski do wioski

I z kwiatów wianeczki zwija.

Szczęśliwym uśmiech ojcowski

Do chaty rzuca - i mija.



Lecz gdy sierotę napotka

W chacie zwalonej od gromu,

Natenczas zjawia się słodka

Twarz Jego na progach domu.



I boskie wyciąga dłonie,

Aby przytulić sierotę,

Niesie jej blaski i wonie,

Kwiatki niebieskie i złote.



A każdy kwiatek niebieski,

Którymi Pan Jezus obdarzy,

Osusza sieroce łezki

Wejrzeniem matczynej twarzy.



I w sercu nabrzmiałym łzami

Wciąż pączki wypuszcza świeże

Jasnymi niebios barwami

Duszę sieroty ubierze.



A każdy kwiatuszek złoty

W przewodnią gwiazdę się zmienia

I lśni nad czołem sieroty

Iskrą czystego natchnienia.



Choć pójdzie drogą boleści,

Choć nie zna rodzinnej strzechy,

w swych piersiach dziedzictwo mieści

Pełne niebiańskiej pociechy.



Więc nie rozpaczaj tak, dziecię,

Że nie masz ojca i matki!

Pan Jezus chodzi po świecie

I zrywa na łąkach kwiatki.