Wysoko na skały zrębie

Limba iglastą koronę

Nad ciemne zwiesiła głębie,

Gdzie lecą wody spienione.



Samotna rośnie na skale,

Prawie ostatnia już z rodu,

I nie dba, że wrzące fale

Skałę podmyły od spodu.



Z godności pełną żałobą

Chyli się ponad urwisko

I widzi w dole pod sobą

Tłum świerków rosnących nisko.



Te łatwo wschodzące karły,

W ściśniętym krocząc szeregu,

Z dawnych ją siedzib wyparły

Do krain wiecznego śniegu.


Nie mów, chociażbyś miał ginąć z pragnienia,

Że wszystkie źródła wyschły już bijące! -

Tyś gonił pustyń piaszczystych złudzenia,

A minął strumień na zielonej łące.



Nie mów, chociażbyś umierał z tęsknoty,

Że nie ma czystej miłości na ziemi! -

Tyś pewnie w drodze blask jej rzucił złoty,

Za ognikami zdążając błędnemi.



Nie mów, że wszystko, czegoś ty nie umiał

Odnaleźć w życiu - marą jest zwodniczą!

Zdrój czystych uciech będzie innym szumiał

I inne serce poił swą słodyczą.

nie obiecuj

Niechaj

nie łączy nas nic



Wolno

jak najwolniej

scałuj

wstyd z mych powiek

Tłumacz

że to żaden grzech



Niechaj

wszyscy świeci

patrzą

na nas z góry

Niechaj

Bogu skarżą się



Mocno

jak najmocniej

przytul

mnie do siebie

Ciebie

trzeba teraz mi



A gdy

z pierwszym słońcem

wstanie

rano życie

cicho

jak najciszej wyjdź...