Wysoko na skały zrębie

Limba iglastą koronę

Nad ciemne zwiesiła głębie,

Gdzie lecą wody spienione.



Samotna rośnie na skale,

Prawie ostatnia już z rodu,

I nie dba, że wrzące fale

Skałę podmyły od spodu.



Z godności pełną żałobą

Chyli się ponad urwisko

I widzi w dole pod sobą

Tłum świerków rosnących nisko.



Te łatwo wschodzące karły,

W ściśniętym krocząc szeregu,

Z dawnych ją siedzib wyparły

Do krain wiecznego śniegu.


Najpiękniejszych moich piosnek

Nauczyła mnie dzieweczka,

Mistrzem bowiem były dla mnie

Harmonijne jej usteczka.



Te usteczka brzmiały zawsze

Jakąś piosnką świeżą, nową,

Każdy uśmiech był melodią,

Śpiewem było każde słowo.



Wszystko o czym serce śniło,

Wszystko, o czym nawet nie śni,

Odbijało się w jej oczach

I płynęło w słodkiej pieśni.



Więc mnie zawsze przy jej boku,

Wpatrzonego w jej oblicze,

Kołysały śpiewne mary,

Czarodziejskich brzmień słodycze.



Czegom uchem nie dosłyszał,

Tom z usteczek koralowych

Sam ustami swemi chwytał.